Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Hunger (2008)

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας και συγκεκριμένα την απεργία πείνας ενός κρατούμενου στις Ελληνικές φυλακές ερχόμαστε όλοι αντιμέτωποι με σκέψεις που αφορούν την αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας, των ιδανικών, της ζωής. Γιατί αλήθεια, αξίζει να χάνει κανείς την ζωή του για κάτι που πιστεύει, για μια ιδεολογία; Γιατί πάντα ο θάνατος θεωρούνταν ο ισχυρότερος τρόπος να περάσει κάποιος ένα μήνυμα; Ίσως γιατί είναι το μόνο τόσο ακραίο ώστε να μας αγγίξει. Όμως τι συμβολίζει ακριβώς μια απεργία πείνας; Είναι δύναμη και θάρρος ή έλλειψη στρατηγικής; Είναι ουτοπία ή ανοησία; Είναι υπόδειγμα ή τρέλα; Είναι έλλειψη επιλογών ή το άνοιγμα μιας πόρτας χιλιάδων; Είναι η μάχη για ένα καλύτερο αύριο ή μια προσωπική ιστορία που θα ξεχαστεί τον επόμενο μήνα; Είναι ένας πόλεμος μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης, εργαζομένων και αστυνομίας; Είναι αποτέλεσμα κατάθλιψης, μια ήττα απέναντι στη ζωή ή πάλη για κάτι λαμπρότερο, μια αναζήτηση του φωτός, ελπίδας, εξαγνισμού; Είναι θυσία ή αυτοκτονία;


Bobby Sands: I have my belief, and in all it's simplicity that is the most powerful thing.

Κατά την περίοδο των πολιτικών διαταραχών μεταξύ Ιρλανδίας και Μεγάλης Βρετανίας, ο ρεπουμπλικανός αγωνιστής του IRA, Bobby Sands, γίνεται πρωτοστάτης του κινήματος απεργίας πείνας, με στόχο την βελτίωση των συνθηκών και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυλακές Maze της Βόρειας Ιρλανδίας.
Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του είκοσι εφτάχρονου Ιρλανδού Bobby Sands που διαδραματίστηκε το 1981, ο οποίος πέθανε μετά από εξήντα έξι ημέρες ασιτίας διαμαρτυρόμενος εναντίων των μέτρων μεταχείρισης των φυλακισμένων που επέβαλε η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, αφού τους αντιμετώπιζε ως ''κρατούμενους πολέμου σε ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα''. Ο Sands είχε εκλεγεί μέλος του Βρετανικού κοινοβουλίου λίγες μέρες πριν ξεκινήσει την απεργία πείνας. Με τον ίδιο τρόπο έχασαν την ζωή τους άλλοι εννέα κρατούμενοι, συμβάλλοντας στην αναζωπύρωση του πολέμου για ανεξαρτησία στην Βόρεια Ιρλανδία.
Μέσα από εξαιρετικά βίαιες έως και κτηνώδεις σκηνές, ο Steve McQueen (12 Years a Slave, 2013, Shame, 2011) μας παραθέτει στιγμές από την αρχή του κινήματος των φυλακισμένων μετά την απόφαση τους να αντισταθούν στις αρχές υποβάλλοντας τους εαυτούς τους σε άθλιες συνθήκες υγιεινής, την πορεία έως και τις τελευταίες στιγμές του Bobby Sands, παράλληλα με μια μικρή ματιά στην άλλη πλευρά, δηλαδή την καταρρακωμένη ψυχοσύνθεση ενός σωφρονιστικού υπαλλήλου και ενός νέου ειδικού αστυνομικού. Μέσα στο έργο παρεμβάλλεται και ένα πολύ ωραίο μονοπλάνο δεκαεπτά λεπτών μεταξύ του Sands και ενός καθολικού ιερέα ο οποίος κάνει μια προσπάθεια να τον αποτρέψει προκαλώντας του ηθικά και φιλοσοφικά διλήμματα για την θρησκεία, την οικογένεια, την ζωή. Επίσης, υπέροχος ο τρόπος που τελειώνει η ταινία. Ο Michael Fassbender δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία στον πρωταγωνιστικό ρόλο ως ο ανυποχώρητος ιδεαλιστής Bobby Sands και ο Steve McQueen στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο κέρδισε το βραβείο Χρυσή Κάμερα στο φεστιβάλ των Καννών, το 2008. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου