Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

In-gan-jung-doc (2014)

Περί έρωτα..
Ένα κομμάτι της ανθρώπινης μοίρας που μοιάζει τόσο αναπόφευκτο, όσο η πρώτη μας ανάσα. Αυτή η ανησυχητική εμμονή που σε ωθεί στο να ακούς συνεχώς το ίδιο τραγούδι, να τρως το ίδιο φαγητό, να περπατάς στα ίδια μέρη, να φοράς τα ίδια ρούχα. Να ξαπλώνεις δίπλα σε μια φωτογραφία, να λατρεύεις ένα αντικείμενο. Όλα όσα εκείνα σου θυμίζουν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Τώρα οι καταχρήσεις μοιάζουν καλή ιδέα. Γιατί θέλεις να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε σε ωθεί να ξεχάσεις. Να αντικαταστήσεις αυτή την απειλητική για το μυαλό κατάσταση με μια άλλη. Όμως να που δεν μπορείς να κοιμηθείς, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, και η δουλειά, όπως και οτιδήποτε άλλο, μοιάζει αδύνατη. Νιώθεις σαν να είσαι πια ένας άλλος. Μια ολέθρια εσωτερική μάχη που δε σου επιτρέπει να αναπνεύσεις. Μια πραγματικά υφιστάμενη αρρώστια που χτυπά επιστημονικά αποδεδειγμένα την καρδιά. Μια υπέρμετρη καταστροφή του είναι..


Στην Κορέα του 1969, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ο συνταγματάρχης Kim Jin-pyeong γυρίζει στην πόλη του, αφού έχει υπηρετήσει με γενναιότητα και θεωρείται ήρωας πολέμου. Όμως, υποφέρει από μετα-τραυματικό στρες και νιώθει αποκομμένος από όλους, ακόμα και από τη σύζυγο του. Όταν γνωρίζεται με την γυναίκα του λοχαγού Kyung Woo Jin, οι οποίοι μόλις μετακόμισαν στο διπλανό σπίτι, αναπτύσσεται μια μεγάλη έλξη μεταξύ τους που οδηγεί σε μια παράνομη και εύθραυστη σχέση..
Ένα ερωτικό δράμα από την Νότια Κορέα με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Dae-woo Kim να μας υπενθυμίζει ότι η Κινέζικη και η Ιαπωνική κουλτούρα έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο να μας παρουσιάζουν τις ερωτικές ιστορίες, ακόμα και αυτές που αποτελούν κατά κάποιο τρόπο κλισέ -σεναριακά. Με ένταση, πάθος και πολύ καλή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών βλέπουμε μια ιστορία αγάπης η οποία γεννιέται, εξελίσσεται και κορυφώνεται, κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος για το πως θα καταλήξει. Η αλήθεια είναι πως ολοκληρώνεται με μια απόδειξη. Ότι κάποιοι όντως εννοούν πολύ καλά αυτά που λένε, όπως και αυτά που αισθάνονται. Μέσα από το έργο βλέπουμε επίσης να ξεπηδούν αρνητικά στοιχεία των κοινωνιών, όπως τα ψυχοσωματικά τραύματα που αφήνει ένας πόλεμος, αλλά και η ρηχότητα -ιδιαίτερα των γυναικών- σε τέτοιες καταστάσεις που όχι μόνο δεν μπαίνουν στη διαδικασία να καταλάβουν, αλλά που προσπαθούν να κρύψουν τη δική τους κενότητα/ανασφάλεια μέσω του κουτσομπολιού και της κατάκρισης των άλλων ανθρώπων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου