Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Django Unchained (2012)

Οι ταινίες μας προσφέρουν ικανοποίηση και κυρίως όταν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας με τον οποίο ταυτιζόμαστε ή θα μπορούσαμε να ταυτιστούμε (το ίδιο συμβαίνει και με την λογοτεχνία βέβαια). Επομένως, πολλές φορές όταν παρακολουθούμε κάποιο έργο υποσυνείδητα περνά από το μυαλό μας η σκέψη αν θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς αυτός ο ήρωας, ο παντοδύναμος λυτρωτής ή εκδικητής. Εξάλλου κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι ως παιδί δεν θαύμασε τους υπερήρωες και τα κόμικ, δεν έπαιξε με πιστόλια, σπαθιά και τόξα, δεν ένιωσε βασιλιάς στον κόσμο του. Και όταν γίνουμε πια μεγάλοι και μπορούμε να δούμε αίματα και σκοτωμούς, οι νέοι μας ήρωες θα είναι αυτοί του Q. Tarantino. Του μαέστρου σκηνοθέτη που παντρεύει με αρμονία τη βία με την ποίηση. Άλλωστε όπως είπε και ο ίδιος:
''Violence is one of the most fun things to watch''.
Quentin Tarantino


Dr. King Schultz: How do you like the bounty hunting business?
Django: Kill white people and get paid for it? What's not to like?

Στο Τέξας, το 1858, την εποχή του μεγάλου ρατσισμού κατά των μαύρων και λίγο πριν ξεσπάσει ο Αμερικανικός εμφύλιος, ο υπόδουλος Django απελευθερώνεται από ένα Γερμανό οδοντίατρο. Ο Dr. King Schultz είναι κυνηγός επικηρυγμένων και ζητά τη βοήθεια του Django ως αντάλλαγμα τη σωτηρία της αγαπημένης του, η οποία κρατείται στη φυτεία Candyland, ιδιοκτησία του ιδιόρρυθμου πλούσιου Calvin Candie. Για να διεισδύσουν χρησιμοποιούν ως πρόφαση το ενδιαφέρον τους για την αγορά ενός παλαιστή από τον Candie, όμως εκεί έχουν να αντιμετωπίσουν και τον πιστό μπάτλερ της Candyland, Stephen, ο οποίος είναι γεμάτος καχυποψία..
Η πιο πρόσφατη ταινία του Quentin Tarantino είναι ένα σπαγγέτι γουέστερν με αναφορά στην αρχική ταινία του Sergio Corbucci (Django,1966). Το σινεμά που δημιουργεί (σταθερός στο μοναδικό στυλ του) είναι ένας υπέροχος συνδυασμός, αδικημένων αλλά ικανότατων ηρώων,περίτεχνης πλοκής, ακόμα και ρομάντζου, πατώντας σε βασικά ιστορικά στοιχεία με υπέρτατο σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης. Η κακομεταχείριση των μαύρων και ο ρατσισμός τονίζεται ιδιαίτερα και με σεβασμό, δίνοντας μια βαθύτερη ουσία στο νόημα του έργου, όπως συνέβη και στην προηγούμενη ταινία του (Inglourious Basterds, 2009) στο οποίο καταδίκασε τις θηριωδίες των ναζί. Η χρησιμοποίηση της βίας που εξυπηρετεί γι' αυτό το σκοπό μπορεί να είναι υπερβολική, είναι όμως απαραίτητη και εξάλλου γίνεται με έναν κωμικό/καλλιτεχνικό τρόπο που την καθιστά διασκεδαστική. Εξαιρετική απόδοση των σκηνικών του Νότου, ευφυέστατοι διάλογοι και χαρακτήρες κάθε ένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει στην ουσία μια ολόκληρη μερίδα ανθρώπων. Η μουσική κυριαρχεί, είναι απόλυτα εναρμονισμένη με κάθε στάδιο της ταινίας και γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της. Η αριστοτεχνική του γραφή (με συχνές εναλλαγές κωμικού, δράματος, δράσης) αποσπά τον θεατή από την μεγάλη διάρκεια της ταινίας, σύνολο 165 λεπτών κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Η μαεστρία του σεναρίου επίσης δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς να δείξουν το ταλέντο τους. Ιδιαίτερα ο Christoph Waltz ( ως Dr. King Schultz) με την ευχέρεια του λόγου του μαγνητίζει το κοινό, ο οποίος τιμήθηκε και με το Όσκαρ ΄β αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του. Επίσης, ο Leonardo DiCaprio ως ο λίγο τρελός Calvin Candie, επιβεβαιώνει ότι μπορεί να απελευθερωθεί από το στυλ του το ίδιο ισχύει και για τον Samuel L.Jackson, τον ''κακό'' μαύρο υπηρέτη Stephen. Καλός και ο Jamie Foxx. Η πιο ολοκληρωμένη και καλογυρισμένη δουλειά του Quentin Tarantino. Η Ακαδημία τον βράβευσε με το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου