Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Silver Linings Playbook (2012)

Όλοι είναι τρελοί. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Σε σχέση με τους αρχαίους ανθρώπους οι οποίοι είχαν να σκεφτούν κυρίως μόνο πως θα εξασφαλίσουν την τροφή τους κυνηγώντας ένα ζώο ή σπέρνοντας ένα καρπό, σήμερα, προκειμένου να το πετύχει κάποιος αυτό πρέπει πρώτα να μορφωθεί, μετά να βρει εργασία, εκεί να σκεφτεί τι θα πρέπει να κάνει, πως θα τα έχει καλά με τους συναδέλφους του, ποιον να εμπιστευτεί, πως θα μάθει να υποκρίνεται. Το μυαλό έχει να σκέφτεται χιλιάδες πράγματα που πρέπει να κάνει προκειμένου να επιβιώσει, και αυτό αφορά όλους τους τομείς. Επομένως είναι λογικό να είναι όλοι τρελοί. Αυτό δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει χρόνος για σκέψεις πόσο μάλλον για πράξεις. Κάποιοι αποφεύγουν να έχουν δεσμό γιατί φοβούνται (εκτός των άλλων) ότι δε θα έχουν το χρόνο να επενδύσουν σε μια αγάπη. Προτιμούν να δώσουν το χρόνο τους στον να βγάλουν λεφτά και να κάνουν πράγματα για τον εαυτό τους. Ή δικαιολογούνται λέγοντας ότι δεν έχουν βρει τον κατάλληλο. Όπως και να έχει όλα ένα ψέμα είναι. Και οι ταινίες ένα ψέμα είναι. Τα παραμύθια εξελίχθηκαν μαζί με την πρόοδο των ανθρώπων.


Ο Pat μόλις έχει βγει από την ψυχιατρική κλινική όπου είχε περάσει τους τελευταίους 8 μήνες. Επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του και προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του με στόχο να τα ξαναβρεί με την πρώην γυναίκα του. Έχοντας να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα γνωρίζει μια επίσης ασταθή κοπέλα η οποία έχασε πρόσφατα το σύζυγο της και προσπαθεί και αυτή να ορθοποδήσει.
Ενώ η ταινία ξεκινά με προοπτικές δράματος και μαύρης κωμικής νότας, από τη μέση και μετά απογοητεύει καθώς καταλήγει σε κοινότυπη ρομαντική κομεντί. Μέτρια σκηνοθεσία από τον David O. Russell (ο οποίος υπογράφει και το σενάριο που είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Matthew Quick), αλλά καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro και του κωμικού Chris Tucker σε ένα μικρό ρόλο. Παρόλα αυτά δεν δικαιολογούνται οι οκτώ υποψηφιότητες για όσκαρ...

Τελικά που κρύβεται η αισιοδοξία; Μέσα σε οικογενειακές στιγμές (προσπάθειες επικοινωνίας), σε δείπνα με υποψήφιους φίλους, σε μια πιθανή νέα σχέση, σε γιατρούς και φαρμακευτικές αγωγές; Σε συνδυασμό όλων αυτών ή ένα από όλα αυτά επηρεάζει και το άλλο; Ή μήπως όλα ξεκινούν ανάποδα; Δηλαδή ένας άνθρωπος που φτιάχνει τη ζωή του έχοντας περάσει ένα διάστημα σε ψυχιατρική κλινική και έχοντας μια σοβαρή ψυχική ασθένεια, πρέπει να βρει μια στρατηγική που να του επιτρέπει να ζει τη ζωή του χωρίς προβλήματα ειδάλλως θα πάει φυλακή. Άρα είναι αναγκασμένος να το κάνει. Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκει (ή πιο σωστά ''του βρίσκουν'') και την αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο που του μοιάζει, τον καταλαβαίνει, τον αγαπά όπως είναι και θέλει να είναι μαζί του. Όλα τέλεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου